شبی غمگين و بارانی ، شبی سرد

    مرا در غربت فردا رها کرد

                                          دلم در حسرت ديدار او ماند

                                                   مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

                                                                                    به من می گفت تنهايی غريب است

                                                                                          ببين با غربتش با من چه ها کرد

                                            تمام هستی ام بود و ندانست

                                                 که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

غصه ی تو برای من ، شادی من برای تو 

    دلت گرفت بگو خودم گريه کنم به جای تو

                                  روزای خوب برای تو ،  شبای بد برای من
                                           بهار و عطرش مال تو ، برگای پاييز مال من

من آهنگ غریب روزگارم

                     غمی در انتهای سینه دارم .....

                   سا یۀ  گمگشته ای در یک کویرم ، کیستم ؟
                                                                         پرسشی بی پاسخم ، در جستجو ی کیستم؟
                        

                    یک قدم تا انتهای دردهایم مانده است
                                                                         منتظر تا اینکه باز آیی بگویی کیستم 
                       

                     بی تو حتی در نگاه لحظه ها هم نیستم  

                                                                        بی تو حتی در نگاه لحظه ها هم نیستم
                    

                     روی دوش خسته ام آواری از دلواپسی هاست

                                              از کدامین سمت می آیی بگو تا می ایستم

گفتمش: دل می خری؟
              پرسيد چند؟ 
                           گفتمش: دل مال تو، تنها بخند
                                        خنده کرد و دل ز دستانم ربود
                                                         تا به خود باز آمدم او رفته بود
                                                                       دل ز دستش روی خاک افتاده بود
                                                                                        جای پايش روی دل جا مانده بود

يك نفر هست كه از پنجره‌ها
       نرم و آهسته مرا می ‌خواند
               گرمی لهجه بارانی او
                        تا ابد توی دلم می ‌ماند

                                                                   يك نفر هست كه در پرده شب 
                                                                          طرح لبخند سپيدش پيداست‌
                                                                                  مثل لحظات خوش كودكی‌ام‌
                                                                                          پر زعطر نفس شب ‌بوهاست‌

يك نفر هست كه چون چلچله‌ها
      روز و شب شيفته پرواز است
              توی چشمش چمنی از احساس
                       توی دستش سبد آواز است 

                                                                   يك نفر هست كه يادش هر روز 
                                                                           چون گلی توی دلم می ‌رويد
                                                                                   آسمان، باد، كبوتر، باران‌
                                                                                           قصه‌اش را به زمين می ‌گويد

                                 يك نفر هست كه از راه دراز 
                                                                      باز پيوسته مرا می ‌خواند
                                 گاه ‌گاهی ز خودم می ‌پرسم  
                                                                      از كجا اسم مرا می ‌داند

          رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
              قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

                                                         من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

                                                             تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

                                  من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

                               تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

آره ،  بازم انتظار ...

    مثل هميشه ،  مثل تموم روزای عاشقيم ...

         و مثل لحظه لحظه های با تو بودنم ...

            بهانه ی من ،  بهانه نوشتنم امروز با هميشه فرق می كنه ...

                امروز می نويسم .....

 چون همه عاشقايی كه منو می بينن ،. فقط يك سؤال می كنند ، که چرا تنهاترين تنهای دنيا ؟؟؟

   آره عزيز ، اونا نمی دونن بدون تو من ،  تنهاترين تنهای دنيام ...

        نمي دونن تو براي من با همه فرق داری ،  نمی دونن توی دل من جای خدا از تو جداست ...

            نمی دونن زخمی كه تو بر دلم زدی ،  يه زخم كاريه ،  كه اسمش تنهاييه ...

 و در آخر ،  بهانه ی من بيا ...

   بيا تا جای تنهاترين تنهای دنيا ، بنويسم ..... او كه با تو دنيا برای اوست ....

      بيا تا بهشون بگم

         بگم که اگر بهانه ی من بياد ، من ديگه تنهاترين تنهای دنيا نيستم 

                              منتظرت می مانم ...................... 


                         تنهاترين تنهای دنيا